بارانک

تا از سکوت در بیام

baran85 — Tue, 20 May 2008 10:00:18 GMT

سلام دوستان

نمی دونم چرا دیگه شعرم نمیاد.

شاید حس و حالم رفته

یا شاید به دلیل اون وزن لعنتی بود که هی وسواس گونه تو ذهنم تکرار شد و تکرار شد و تکرار شد تا بالاخره اعصابم رو داغون کرد. تو دستشویی.تو رخت خواب . تو اتوبوس . تو خیابون ... همه جا همه جا همراهم بود . وقتی به سراغم میومد و دوباره و چندباره مغزم رو تسخیر می کرد حس میکردم که دوباره و چندباره مجبورم کردن به خوردن نون بلوط . اون هم به شکل خشک خشک!

اما با این حال دلم نمیاد از این وبلاگ دل بکنم . آخه دلتنگیام رو ریختم توش . خاطراتم توشه . توش با دوستای خوبی آشنا شدم.

یه بار دیگه- جای خداحافظی- بهتون سلام میکنم.

شرمنده ام

baran85 — Tue, 16 Oct 2007 07:36:18 GMT

سلام!... رسیدن ماه رمضون رو بهتون تبریک میگم.

ابری برای بارش نم نم نبوده ام

در دشت آرزوی تو زمزم نبوده ام

من آن صدای صامتم حاکی ز درد خویش

مردی در آن نجسته ای چون بم نبوده ام

از سهم زندگی، تو را کافی نمی شوم

امـّا برای زندگی کم هم نبوده ام

شاید دلت گرفته از این جاده های هیچ

شرمنده ام رهی اگر پر خم نبوده ام

من آن شلخته کودک ِ "مامان مرا ببوس"

آن مرد شقّ و رق نمی خواهم نبوده ام

بر گندم گناه تو دندان کشیده ام

گر چه به چشم عاصی ات آدم نبوده ام

از زبان یک...

baran85 — Wed, 30 May 2007 09:35:18 GMT

سلام !... تقریبا چهار ماهی میشه به روز نکرده م . از همه ی دوستانی که در این مدت به من سر زدن ممنونم . یه شعر جدید دارم ... امید وارم بخونید و نظر بدید .

های های ِ یک گرسنه ... خرد سال

...............................................

"خواب ِ معده نقش نانی از محال

جیب ِ بابا مثل هر شب کور و لال

رنگ ِ طاعونی گرفته خانه مان

روی غلتک های لغزان ِ زوال

جای لقمه می دهم دایم فرو

بغض های روز و هفته . ماه ... سال

عنکبوت ِ غصّه بر دیوار دل

می کشد تاری به روی شعر کال

بی هوا در زندگی شلّیک شد

روح ما در روزگار ِ بی مجال

دست ناحق را بکن کوته ... و یا

هم صدا با ما خداوندا بنال!!"

.............................................

{ پای واژه لنگ شد در بی امید

پس چه نالی عور و لخت ِ نو نهال؟؟! }

22 سال پيش در چنين روزي...

baran85 — Wed, 10 Jan 2007 13:09:42 GMT

سلام. مدتي نبودم. براي جبران هم كه شده مي خوام اين پست رو طولاني كنم. با چند تا شعر. امروز ‌روز تولد من هم هست و اين چند قطعه مي تونه شيرني تولد باشه. تا ببينم اين وسط به عنوان هديه ي تولد چي نصيبم مي شه.

دست خدا از زمين مان كوتاه شد

فاصله ها كوتاه شد

جمله ها كوتاه شد

مانتو ها كوتاه شد

و فكر آدم ها ...

كوتاه ِ

كوتاه.

************************************************

نُه ماه دست و پا زدم

براي آشي كه دهان هيچ كس را

نسوخت.

همه اش مربوط مي شد به خودم

امّا...

نمي دانم چرا كاسه ي داغ تر از آش مي شد شهربانو

او كه با دستمال نرم ترانه

خان هاي تفنگ را صيقل مي داد:

" تك پوكَ وانهايه

پي چغلَ اشكنايه"*

براي آن روز كه پاي در ركاب شوم.

ولي زمانه ديگر عوض شده بود

آستين پدر بزرگم پاره شد...

و يك شب خواب ديدم...

كه در زير زمين خانه مان

پا بر روي انبوه مارهايي گذاشته ام كه ديگر گريزي از آن ها نبود .

پاچه هايم را گِلي كردم و ايني شدم كه هستم:

شيركاكا‌يو مي نوشم

و در حالي كه گوشم با مبتذل ترين موسيقي است

ميني پيتزا سفارش مي دهم

تقصير من نبود.

بود؟؟؟!

*********************************************

و اين هم يك شوخي تقديم به دوستاني كه دوست شان دارم:

آن يار كه قلبم ز غمش پر گشته ست

قرص رخ او چون حَب تب بر گشته ست

آيا شود اين يا كه به خوابش بينم

كان كوه جفا چون خود ِ من لر گشته ست

اميد وارم نظر فراموش تون نشه.

بی سبب

baran85 — Mon, 27 Nov 2006 08:41:37 GMT

سلام...

در مورد شعری که هم اکنون در زیر می آید می خواستم توضیحاتی بدهم. ولی نهایتا به این نتیجه رسیدم که بهتر است این کار را نکنم چون که هر آن چه گفتنی باشد در نظر هایی که دوستان گرامی

می دهند متجلی خواهد شد.

به به که چه جالب! شد من تک پسرم

جنس ام ز عسل باشد کاکل ز زرم!!

-:" قند عسلم حامد ..." مادر د ِ نگو

شیرم ده و ول کن اه... ول کن که کرَم

آوردن من را هی رقصیده شدید

خاکی به سرت کردی خاکی به سرم

می گفت به من دالو دوشینه به خشم

با تیغه ی چاقو کُل نافت ببُرم

ای خون بگریز از من حاجت به تو نیست

ای دل ز غم ِبی حد کن منفجرم

این نسل نمی پاید بی راهه مرو

رو فکر دگر می کن...حالا...پدرم!

مرده ست نسیمی که با پیرهنی

بر کوی شما آرد مرگ خبرم

فرصت ها و تهدید ها

baran85 — Sat, 18 Nov 2006 09:53:18 GMT

چند روز پیش سر کلاس یکی از اساتید بحثی درباره ی " فرصت ها و تهدید ها " شکل گرفت .

ایشان گفتند : هر فرصتی که برای یک نفر به وجود می آید تهدیدی محسوب می شود برای دیگری.

می خواهم بدانم نظرتان در مورد این دیدگاه چیست؟

با تشکر...

دو شعر

baran85 — Tue, 14 Nov 2006 10:39:11 GMT

ای سر ز هوای نا به جا خاکت باد

ای پیرهن ِ امید من چاکت باد

ای دیده که سر فرو نبردی به زمین

یک عمر نصیب اشک غم ناکت باد

****************************************************

آسمان بغض مرا زار گریست

عقده ام را در و دیوار گریست

مردی از جنس لطیف ِ باران

از خود و از همه بیزار گریست

چتر ها را ...

baran85 — Sun, 05 Nov 2006 04:57:18 GMT

سلام!

با عرض پوزش از این که برای به روز کردن وبلاگ دیر اقدام کردم(پای همان یک سری مشکلات قبلی وسط بود).

راستش حرف خاصی برای گفتن نداشتم. ولی الان احساس می کنم دارم. یعنی از دیروز احساس کرده ام. دیروز... که باز یک بد بخت دیگر را دیدم. یک افغانی... یعنی دو نفر افغانی را... یک مادر و دختر.

مادر... که چین های صورتش.. جوانی اش را هاشور زده و بد بختی اش را به طرز خشنی ترسیم کرده بود.

و دختر... دوازده ساله... مهربان.. تازه کلاس سوم ابتدایی بود ... شاید به خاطر بیماری اش عقب افتاده بود... به قول یکی از اساتیدمان عین آدم بزرگ ها به انسان نگاه می کرد.

او سرطان داشت. از سه سال پیش تحت شیمی درمانی قرار گرفته بود. و متاسفانه دارو های مربوطه بر روی شنوایی اش هم اثر گذاشته بود...کم شنوایی حسی-عصبی در فرکانس های بالا .

معاینه و تست های اودیومتریک اش را من انجام دادم.

ظهر شد . به آنها گفتیم که بروند و بعد از خوردن نهار برای دریافت نتیجه بیایند ... نکته ی غم انگیزش همین جاست .. آنها حتی پولی برای تهیه ی نهار نداشتند...

دوست داشتم که ...

ولی حیف که خون قرن بیست و یکمی توی رگهام جاری بود !

تنها لطفی که کلینیک توانست در حق آن ها بکند... بخشیدن پول ویزیت شان بود.

چشمان اشک آلود زن و خنده ی معصومانه ی دختر به هنگام خداحافظی هنوز هم در یادم...

*******************************************************

"چتر ها را باید بست

زیر باران باید رفت"

گفتی و رفتی

زیر باران سهراب

و من حالا

زیر باران می روم گاهی

چتر به دست امّا ...

از قعر دل آهی :

آخر ...

چتر من سوراخ است ...

... سهراب!!

***

ممنون می شوم اگر نظرتان را در باره ی این شعر بنویسید

... بخند

baran85 — Tue, 10 Oct 2006 10:40:18 GMT

رو به رویم نازنین آن دم که می آیی بخند

غنچه را کتمان مکن وقتی که با مایی بخند

دشت ذهن و چهره ی من بی طراوت گشته است

دشت ذهن و چهره ام تا تازه بنمایی بخند

من دگر سوی گل و لاله نمی دارم هوس

ای که بالا تر ز رنگ و بوی گل های بخند

از همان روز نخست از خنده ات کافر شدم

تا که ایمانم دهی ، ذات اهورایی بخند

گر به روز روشن از من خنده می داری دریغ

مرحمت کن عشق من در خواب رؤیایی بخند

اشک تنهاییّ من تا روز دیدارت روان

روز دیدار ای گلم با من به تنهایی بخند

ساحلی هستم که آغوشم ز رؤیایت پر است

روی احساسم بکش دستان دریایی بخند

چون به یادت آورم ناگاه گریان می شوم

چون به یادم آوری هر دم به هر جایی بخند !!

آرزویت می کنم دل بر من بی دل ببند

دست من بر دامنت ای یار..مولایی..! بخند

رو به روی من نشین و لحظه را محشر نما

روزه ات با چای و خرما چون که بگشایی بخند

نامه ای برای خاک خوردن

baran85 — Sat, 30 Sep 2006 10:40:12 GMT

چه زیبا بودی و روشن . خنده تاب و خیالی. امروز چه قدر لبریز بودم از تو. مست ِ مست. چه دست و پایی گم کردم در قدوم ات. لحظه های ناب دیدن را پس از ندیدن های پر ملال من امروز لمس کردم بوییدم. در حضور بودن ات ای تمام ِ رعنایی مجسمه ای بودم از درد لذت بخش .سراسر درد بودم و می چشیدم و از خود بی خود می شدم.تار تار ِ موی و اعصاب ام امروز نغمه ساز بود . و چه خوش بود عبورِ جنون آور ِ نغمات ِ ساز ِ هم آهنگ ِ حرکات ات از لا به لای ِ شیار های مغزم و دریچه های قلب ام .با تو امروز درخت رنگ دیگری داشت.سبزه دیگر بود و سیمان و آهن و سنگ.زندگی می وزید خنک و سرشار.

با تو امروز کلاغ را دوست داشتم و به آوای اش پاسخ می دادم.

سطح سرد و پر ملال آسفالت چه مهربان شده بود و لحظه لحظه در انتظار فرود قدم هایت و قدم هایم بر پهنای سینه اش پر از تمنا میشد.

بر قاعده ی زمین نگریستم تو بودی بر بلند ترین جای آسمان نظر فکندم تو بودی زمین تو بودی آسمان هم تو بودی و هر آن چه میان این دو است در ترازوی دل پرداخت در کفه ی مقابل ِ تار موی ات بود.

امروز ... آری امروز سال ها با تو زیستم ... خندیدم ... گریستم. با تو جوان شدم ... پیر شدم ... بچه شدم و ........ فراموش شدم. و چه زیباست فراموش شدن در تو . چه خوش تر تو را دیدن و تنها تو را دیدن و دیگر هیچ. و دیگر نه هراس و نه اضطراب.دل به تو بستن و با خیال تو تا انتهای مهیب ترین ماجراها رفتن. خود را در افکندن به واهی ترین و عبث ترین اندیشه ها . اندیشه ها... آری ... هم آن ها که چه بیهوده مرا به تو پیوند می دهند ... آشنا می کنند و در تو ذوب می سازند. دوست می دارم این بیهودگی شیرین و این سر گشتگی بی حاصل را و تو را ... ای از ورای همه بیهوده ها مرا ارزش ... می پرستم .

با من همراه باش و لحظه ای شانه بر شانه ی خیالم سای. تا ببرم تو را به هر آن جا که نه دیده ای و نه دیده ام . قدم به راه بگذاریم و خود راه چه راه نمایی است!! می بردمان به آن جا که می رود ... و می رود به آن جا که می رویم. تو را خواهم برد به سرزمین دوست داشتن های زلال . به آن جا که تلألؤ محبت در زیر آفتاب یگانگی بر سقف خانه مان نقش ِ ماندگار ِ قرن ها را حک می کند .

با تو تا مرز هیچ شدن خواهم آمد و از آن جای به بعد ـ ای همه چیز من ـ همه چیز ات خواهم شد . دیوانه ات خواهم شد و دیوانه ات خواهم کرد . ... مگر نه دیوانه شدن جستن از حصار باید ها و نباید هاست. می خندیم و پرواز می کنیم و غوطه ور می شویم در فضا . ... و جاری می شویم به هر آن کجا که جایی هست . زیرا من و تو برای بودن آمده ایم و باید باشیم ... به هر آن کجا که جایی هست .

دوست ات خواهم داشت تا انتهای بودن.